Winkelwagen
0
0,00 €
Kiss Syndroom
31-01-2024
KISS-syndroom bij baby's: wat is het en wat kun je ermee?
Wat fijn dat je weer meeleest. Met mijn blogs, wil ik ouders ondersteunen bij het ouderschap en de opvoeding. Ouderschap is prachtig, maar het kan ook intens zijn. Je mag genieten – óók als het zwaar voelt. Zie de uitdagingen niet meteen als problemen, maar als een natuurlijk onderdeel van deze bijzondere reis. Veel leesplezier!
Wat is het KISS-syndroom?
De term KISS-syndroom staat voor Kopgewrichten Invloed bij Stoornissen in de Symmetrie. Simpel gezegd betekent dit dat er sprake is van een verstoring in de beweeglijkheid en symmetrie van de nekwervels bij een baby.
Deze verstoring kan ontstaan tijdens de bevalling, bijvoorbeeld als er veel druk op het nekje van de baby komt te staan. Dat kan invloed hebben op hoe goed je baby zijn hoofd en nek kan bewegen – en dat heeft mogelijk gevolgen voor de ontwikkeling en het gedrag.
Mogelijke signalen van het KISS-syndroom
Baby's waarbij gedacht wordt aan het KISS-syndroom laten soms de volgende signalen zien:
Voorkeurshouding van het hoofdje (altijd één kant op)
Scheefstand van het hoofd of rug (scoliose)
Asymmetrisch bewegen van armen en benen
Plat achterhoofdje
Veel huilen en moeilijk slapen
Koude handjes en voetjes
Overstrekken van het lijfje
Onrust, driftbuien, overprikkeld gedrag
Niet willen kruipen, maar wel billenschuiven
Natuurlijk kunnen deze symptomen ook andere oorzaken hebben. Het is belangrijk om altijd goed te laten onderzoeken wat er precies aan de hand is.
Behandeling en discussie
Sommige ouders kiezen voor behandeling door professionals zoals:
Kinderfysiotherapeuten
Manueel therapeuten
Osteopaten
Cranio-sacraal therapeuten
Chiropractors
Zij gebruiken meestal zachte technieken om de beweeglijkheid in de nek te verbeteren. Veel ouders zeggen na zo'n behandeling verbetering te merken in het gedrag of comfort van hun baby.
Belangrijk om te weten: het bestaan van het KISS-syndroom en de werking van deze behandelingen zijn niet wetenschappelijk bewezen. Sommige artsen zijn daarom terughoudend. Ze wijzen op het gebrek aan bewijs en het risico van complicaties, vooral als de behandeling niet op de juiste manier wordt uitgevoerd.
Mijn ervaring als moeder
Gelukkig hebben mijn kinderen geen KISS-klachten gehad. Maar bij mijn oudste zoon twijfelde ik wel. Zijn bevalling was zwaar, en ik moest lang de persweeën tegenhouden. Toen hij geboren werd, huilde hij veel en hield hij zijn hoofdje scheef. Ik vroeg me af of het door de bevalling kwam – misschien was het wél KISS?
Ervaringen van andere ouders
In mijn werk als begeleider van ouders hoor ik vaker dit soort verhalen. Ouders voelen soms intuïtief aan dat er "iets niet klopt", maar krijgen bij de arts weinig erkenning – juist omdat het KISS-syndroom geen erkende medische diagnose is.
Toch zijn er ouders die op eigen initiatief naar een osteopaat of manueel therapeut gaan, en daar baat bij zeggen te hebben. Na één of meerdere behandelingen zou hun baby rustiger worden, beter slapen of soepeler bewegen.
Of dit door de behandeling komt of doordat de klachten vanzelf afnemen, is lastig te zeggen – maar het gevoel van ouders mag er zijn en verdient gehoord te worden.
Tot slot
Heb je het gevoel dat er iets niet helemaal goed zit bij je baby? Vertrouw op je intuïtie, maar wees ook kritisch. Overleg altijd met je huisarts of het consultatiebureau voordat je tot een behandeling besluit. En vergeet niet: jij kent je baby het best.
Mocht je de symptomen en de behandeling nog eens willen nalezen dan beschrijft arts en manueel therapeut H Biedermann dit in zijn boek:
Bedankt voor het lezen van deze blog. Zorg goed voor jezelf, wees mild voor jezelf, en daarmee ook voor je kind. Misschien tot de volgende keer