Mijn eigen verhaal

Laat me beginnen met mijn eigen verhaal, zodat je mij wat beter leert kennen

Het leven heeft me flink uitgedaagd. Ik heb niet altijd de juiste keuzes gemaakt, maar dat is menselijk. Niemand is perfect. Het is ook niet nodig om perfect te zijn – zeker niet als ouder. Als we dat wél proberen, leggen we die druk ook op onze kinderen, en dat is oneerlijk. Juist door onze fouten te laten zien, leren we onze kinderen dat fouten erbij horen en dat je ervan kunt groeien.

Maar genoeg wijze woorden – terug naar mijn verhaal.

Ik groeide op in een domineesgezin. Dat was niet altijd makkelijk. Ons gezin stond midden in een christelijke gemeenschap en had een voorbeeldfunctie. Het was vaak druk bij ons thuis, met mensen die hulp nodig hadden. Daardoor was er weinig tijd voor onszelf.

Er werd verwacht dat we sterk waren en geen problemen lieten zien. Maar natuurlijk waren die er wel. We moesten die dan zelf oplossen. Liefdevolle aandacht en knuffels waren zeldzaam. Ook verhuisden we elke vijf jaar. Telkens weer afscheid nemen en opnieuw beginnen in een nieuwe omgeving. Eén van die verhuizingen bracht ons van Haarlem naar Zeeland. Daar werden we niet makkelijk geaccepteerd, omdat we van 'buiten' kwamen en de taal niet spraken.

In mijn puberteit voelde ik me erg verlegen en onzeker. School was zwaar. Ik voelde me depressief en wanhopig. Gelukkig kreeg ik een vriendin die hetzelfde had meegemaakt. Dankzij haar vond ik weer wat kracht. Ik ging van de mavo naar de havo – dat was pittig, maar ik zette door!

Na de middelbare school kreeg ik mijn eerste vakantieliefde. Voor het eerst voelde ik me echt mezelf. Dat gaf me zelfvertrouwen. Daarna begon ik aan een opleiding verpleegkunde. Ook dat was niet makkelijk. Ik was verlegen en durfde weinig te zeggen in de klas. Gelukkig vond ik een vriendin met wie ik kon praten en oefenen.

Na mijn opleiding werkte ik als wijkverpleegkundige. Dat leerde me veel en bracht mooie vriendschappen. Tijdens een vakantie in Frankrijk ontmoette ik mijn man. We werden verliefd en trouwden snel, ondanks dat we weinig geld hadden. Binnen twee jaar werd ik moeder van onze oudste zoon. Het was een prachtige, maar ook vermoeiende tijd.

Later maakte ik de overstap naar de jeugdgezondheidszorg, omdat ik graag met kwetsbare kinderen werkte. Na de geboorte van onze derde zoon – die extra zorg nodig had vanwege zijn schisis – voelde ik meer rust. Ik kon meer genieten van het ouderschap én van mezelf.

Helaas kreeg ik gezondheidsproblemen. Ik had al lang last van mijn rug door scoliose, en kreeg daarna ook een hernia en andere klachten. Ik bleef doorgaan, tot ik mijn heup brak na een val. Het herstel kostte veel tijd en energie. Toen ik weer aan het werk wilde, kreeg ik hevige rug- en beenpijn. Uit onderzoek bleek dat ik ook artrose had en nog andere problemen.

Ik moest stoppen met werken en raakte in een diepe depressie.

Gelukkig vond ik hulp bij het Rughuis. Daar leerde ik omgaan met mijn klachten. Het was een intensief proces, maar het bracht me dichter bij mezelf. Ik vond mijn nieuwe richting: ouders begeleiden. Iets wat ik altijd al graag deed.

Nu schrijf ik boeken, verhalen en blogs om ouders te ondersteunen. Omdat ik geloof dat ouderschap – ondanks de uitdagingen – iets moois is. Laat problemen er zijn. Probeer te genieten van het avontuur.

Tip: Lees nog meer over mij in mijn autobiografie: ' Het kind dat niemand zag'